25/03/2026
দা ড্ৰাইভাৰ—আল্টিমেট হিৰো
অধ্যায় ৩
(Share কৰিব পাৰিব)
আগৰ অধ্যায়: https://www.facebook.com/share/p/1GYYn5F4vV/
সেইদিনাৰ কথা মই আজিও পাহৰিব নোৱাৰোঁ। সময় বহু পাৰ হৈ গ’ল, বহু পথ পাৰ হৈ আহিলোঁ, বহু ৰাতি জাগি জাগি বাছ চলালোঁ, বহু মানুহ দেখিলোঁ—কিন্তু সেই এটা বিষয় আজিও মোৰ বুকুৰ ভিতৰত একে ধৰণে ৰৈ আছে। কিছুমান দিন সময়ৰ কাষত হাৰি নাযায়; কিছুমান দেখা জীৱনৰ গাত চিৰদিনৰ বাবে লিখা হৈ যায়। মিকুৰ সৈতে মোৰ শেষ দেখাটো তেনেকুৱা এক মুহূর্ত।
সেইদিনা আকাশত ডাৱৰ আছিল, কিন্তু বৰষুণ নামিব নে নাই, তেনে এক অনিশ্চিত বতাহ চলি আছিল। গাঁৱৰ পথবোৰ সেমেকা, চাৰিওফালে একধৰণৰ নিস্তব্ধতা। সন্ধিয়া নামিবলৈ অলপ বাকী, অথচ দিনটোৰ পোহৰ আগতেই ক্লান্ত হৈ পৰা যেন লাগিছিল। মিকুৱে মোক খবৰ পঠাইছিল—
“এবাৰ আহিবা, কথা আছে।”
সেই “কথা আছে” বাক্যটোত কিবা এটা আছিল। খুব সাধাৰণ শব্দ, কিন্তু সেইদিনা মোৰ মনত অজানিতে একধৰণৰ অস্থিৰতা জাগি উঠিছিল। তাই আগতো মোক দেখা কৰিবলৈ মাতিছিল, কিন্তু সেইদিনাৰ কথাত যেন বেলেগ এক ছাঁ আছিল। মই যেতিয়া গ’লোঁ, তাই আগতেই পথাৰৰ কাষৰ সেই ডাঙৰ গছজোপাৰ তলত থিয় হৈ আছিল।
দূৰৰ পৰা দেখি মোৰ বুকুখন বাজি উঠিছিল। মিকু সদায় থকাৰ দৰে একেবাৰে সাধাৰণ সাজত আছিল। চুলিখিনি পিঠিলৈ পৰি আছিল, মুখত বেছি শৃংগাৰ নাছিল, কিন্তু চকুৰ তলত কিবা এটা ক্লান্তিৰ এক পৰশ দেখা গৈছিল। সেই ক্লান্তি মই আগতে কেতিয়াও স্পষ্টকৈ দেখা নাছিলোঁ। তাইৰ মুখত হাঁহি আছিল, কিন্তু সেই হাঁহি আগৰ দৰে নিভাঁজ নাছিল।
মই ওচৰ পালোঁ। কিছু সময় দুয়ো চুপচাপকৈ ৰৈ থাকিলোঁ। বতাহে গছৰ পাত লৰাই দিছিল। দূৰৈত ক’ৰবাত গৰুৰ ডিঙিৰ ঘণ্টাৰ মৃদু শব্দ আহি আছিল। এনেকুৱা নীৰৱতাত বহু কথা থাকে, কিন্তু মুখেৰে ওলাই নাহে।
মই প্ৰথমে কৈছিলোঁ,
“কি কথা আছিল? ইমান চুপচাপ কিয়?”
মিকুৱে মোৰ ফালে চাই অলপ হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু সেই হাঁহিটো আধাতে থমকি গ’ল। তাই লাহেকৈ কৈছিল,
“তুমি আহিলা, এইটোৱেই ডাঙৰ কথা।”
মই তাইৰ কথাত অলপ অভিমানী সুৰে কৈছিলোঁ,
“এনেকৈ কিয় কোৱা? যেন বহুদূৰলৈ যাবা।”
তাই সেই মুহূর্তত চকু নমাইছিল। মাটিত পৰি থকা শুকান পাত এটাক ভৰিয়ে লাহেকৈ ইফাল-সিফাল কৰিছিল। মই তাইৰ মুখখন চাই বুজিছিলোঁ—তাইৰ অন্তৰত কিবা এটা চলি আছে। কিন্তু কি, সেয়া তাই ক’ব খোজা নাছিল।
মই আৰু সহ্য কৰিব নোৱাৰি কৈছিলোঁ,
“মিকু, তুমি আগৰ দৰে নাই। মোৰ লগত কথা পাতোতে তোমাৰ মনটো ক’ত থাকে? মই কিবা ভুল কৰিছোঁ নেকি?”
তাই তেতিয়া হঠাতে মোৰ ফালে চাইছিল। সেই দৃষ্টিটো আজিও মই পাহৰিব পৰা নাই। তাত মৰম আছিল, কষ্ট আছিল, ভয় আছিল আৰু এক অদ্ভুত অসহায়তা আছিল। যেন তাই বহুত কথা ক’ব বিচাৰে, কিন্তু ক’ব নোৱাৰে।
তাই খুব লাহেকৈ কৈছিল,
“তুমি একো ভুল কৰা নাই, ৰূপ। সকলো ভুল হয়তো মোৰেই।”
এই কথা শুনি মোৰ বুকুখন কঁপি উঠিছিল। মই খঙেৰে নহয়, দুখেৰে কৈছিলোঁ,
“তেন্তে মোক কোৱা। মই তোমাৰ কোন? যদি তোমাৰ কষ্টৰ কথা জানিব নোৱাৰোঁ, তেন্তে তোমাৰ ওচৰত থকাৰ অৰ্থটো কি?”
মিকুৱে অলপ সময় চুপ থাকি লাহে লাহে মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল। তাই ইমান ওচৰ পাইছিল যে মই তাইৰ উশাহৰ উষ্ণতাও অনুভৱ কৰিছিলোঁ। তাৰ পিছত তাই খুব নিম্ন স্বৰত কৈছিল,
“সকলো কথা সকলো সময়ত ক’ব নোৱাৰি, ৰূপ। কিছুমান কথা ক’লে মানুহ আঁতৰি যায়।”
“মই আঁতৰি যাম নে? তুমি ইমানেই চিনি পালা মোক?”
তাই সেইসময়ত অলপ বিষাদমিশ্ৰিত কৈ হাঁহিছিল।
“তুমি আঁতৰি নোযোৱা, মই জানোঁ। কিন্তু কিছুমান বাট থাকে, য’ত ভালপোৱা মানুহক লগত লৈ যাব নোৱাৰি।”
এই বাক্যটো তেতিয়া মোৰ বুজিবলৈ কঠিন হৈছিল। মই ভাবিছিলোঁ, তাই হয়তো মাথোঁ কিবা পাৰিবাৰিক কষ্ট, কোনো ব্যক্তিগত সমস্যা, বা একধৰণৰ ভয়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈছে। কিন্তু আজিৰ দিনত উভতি চাই বুজোঁ—তাইৰ প্ৰতিটো শব্দৰ আঁৰত এক গভীৰ সত্য লুকাই আছিল।
সেইদিনা বতাহ অলপ বেছি বলিছিল। মিকুৰ চুলি মুখত আহি পৰিছিল। মই সাৱধানে তাইৰ কপালৰ ওচৰৰ চুলিডাল আঁতৰাই দিছিলোঁ। তাই চকু মুদিছিল। সেই মুহূর্তটো এতিয়াও মোৰ বুকুৰ ভিতৰত একেবাৰে জীৱন্ত। যেন সময় তাতেই থমকি আছিল।
মই তাইক কৈছিলোঁ,
“মিকু, আমি ইমান কিবা ডাঙৰ বস্তু নোখোজোঁ। মোৰ বহুত কিবা নালাগে। মাথোঁ তুমি সঁচাকৈ মোৰ কাষত থাকিব লাগে। বাকী সকলো মই মিলাই ল’ম।”
তাইৰ চকুত তেতিয়া পানী চিকমিকাই উঠিছিল। কিন্তু তাই সেই পানী বৈ আহিবলৈ নিদিলে। বৰঞ্চ একধৰণৰ জোৰ কৰি হাঁহি মাৰি কৈছিল,
“তুমি সদায় এনেকুৱাই কথা কোৱা। সেইকাৰণেই মোৰ বেছি ভয় লাগে।”
মই আচৰিত হৈ সুধিছিলোঁ,
“মোৰ কথাত ভয় লাগে কিয়?”
“কাৰণ তুমি সপোন দেখুৱা। আৰু সকলো সপোন পূৰণ নহয় আৰু সেইটোৱে মোৰ ভয়।”
এইটো কৈ তাই মুখখন ঘূৰাই লৈছিল। মই সেইসময়ত অলপ খং উঠি কৈছিলোঁ,
“সপোন নেদেখিলে মানুহ জীয়াই থাকে কেনেকৈ? তুমি কিয় এনেকুৱা কথা কৈ আছা? কিবা হৈছে নেকি? মোক কোৱাচোন।”
তাই একেবাৰে মৃদু স্বৰে কৈছিল,
“যদি এদিন মই নাথাকোঁ?”
সেই এটা বাক্যই মোৰ বুকুৰ ভিতৰত যেন কিবা ছিঙি পেলাইছিল। মই লগে লগে কৈ উঠিছিলোঁ,
“এইবোৰ কি কথা? তুমি এনেকুৱা কথা ভুলতো মুখলৈ নানিবা।”
তাই তেতিয়া মোৰ ফালে চাই আছিল—এতিয়াও সেই চকুদুটাৰ দৃষ্টি মই পাহৰিব নোৱাৰোঁ। তাত যেন বহু নোকোৱা কথা থুপ খাই আছিল। তাই কৈছিল,
“জীৱনত সকলো মানুহে সকলো পায় নে, ৰূপ?”
“নাপালেও ল’ব লাগে। তুমি থাকিলে মই বাকী একো নোখোজোঁ।”
সেই মুহূর্তত তাইৰ দুচকুৰ পানী আৰু ধৰি নাৰাখিল। তাই খুব সোনকালে মুখ ঘূৰাই ল’লে, যাতে মই ধৰিব নোৱাৰোঁ। কিন্তু মই বুজিছিলোঁ—তাই কান্দি আছে। মই লাহেকৈ তাইৰ কাণৰ ওচৰলৈ মুখখন নি মাতিছিলোঁ
“মিকু...”
তাই হঠাতে মোৰ বুকুত মূৰ থৈ থিয় হৈ ৰ’ল। মোৰ হাত দুখন তাইৰ পিঠিত পৰিল। সেইদিনা প্ৰথমবাৰৰ বাবে তাইক ইমান অসহায় লাগিছিল। যেন বহুত দূৰৰ কিবা বেদনাই তাইক অন্তৰৰে চেপি ধৰিছে। মই মাথোঁ তাইক ধৰি ৰৈছিলোঁ। একো ক’ব পৰা নাছিলোঁ।
অলপ পিছত তাই নিজে নিজে আঁতৰি গৈছিল। চকুৰ পানী গোপনে মচি ল’লে। তাৰ পিছত ম্লান হাঁহি মাৰি কৈছিল,
“তুমি মোক বেয়া নোপোৱা ন ?”
এই কথা শুনি মোৰ অন্তৰজুৰি এক অদ্ভুত কষ্ট নামি আহিছিল। মই কৈছিলোঁ,
“তুমি যিয়েই নোহোৱা, মোৰ বাবে তুমি মিকু। এইটো সলনি নহয়।”
তাই তেতিয়া এনেদৰে মোৰ ফালে চাইছিল, যেন সেই দৃষ্টিৰ ভিতৰত বিদায় লুকাই আছে। কিন্তু মই সেই বিদায় চিনিব পৰা নাছিলোঁ।
যোৱাৰ আগমুহূর্তত তাই মোৰ হাতত কিবা সৰু বস্তু এটা দি কৈছিল,
“এইটো ৰাখিবা। হেৰাব নালাগে।”
মই খুলি চাই দেখিছিলোঁ—এটা সৰু কাপোৰত মেৰিয়াই থোৱা গামোচাৰ টুকুৰা, তাই নিজ হাতে সাচি দিয়া। হয়তো সম্পূৰ্ণ গামোচা নহয়, কিন্তু তাত তাইৰ স্পৰ্শ আছিল। মই হাঁহি কৈছিলোঁ
“তুমি আকৌ গামোচা দি মোক বান্ধি ৰাখিবা বিচাৰিছা নেকি?”
তাই লাহেকৈ কৈছিল,
“কিছুমান মানুহক বান্ধি ৰখা নাযায়। মাথোঁ মনত ৰাখিব পাৰি।”
এটা চুমা দি তাই আঁতৰি গৈছিল। এইটোৱেই মিকুৰ লগত মোৰ শেষ দেখা।
তাৰ পিছত মই বহুদিন তাইক দেখা নাপালোঁ। প্ৰথমে ভাবিছিলোঁ—হয়তো কিবা কামত ব্যস্ত, হয়তো ঘৰত সমস্যা, হয়তো কিছুদিন পিছত আহি আগৰ দৰে হাঁহি মাৰি ক’ব,
“ইমান ভাবিছা কিয়?”
কিন্তু সেয়া কেতিয়াও নহ’ল।
যেতিয়া সত্যটো মোৰ ওচৰলৈ আহিল, তেতিয়া সেই শেষ দেখাখিনিৰ প্ৰতিটো মুহূর্ত নতুন অৰ্থ লৈ উজলি উঠিছিল। তাইৰ ম্লান হাঁহি, তাইৰ অস্থিৰ চকু,
“যদি এদিন মই নাথাকোঁ?”
বুলি কোৱা কথা,
“মোক বেয়া নোপোৱা ন?”
বুলি কঁপা সুৰে সোধা প্ৰশ্ন—এই সকলোবোৰ তেতিয়াহে মই বুজিছিলোঁ। কিন্তু তেতিয়ালৈ বহুত দেৰি হৈ গৈছিল।
সেইবাবেই আজিও সেইদিনা সময়খিনি মনত পৰিলে মোৰ বুকুত দুয়োটা অনুভৱ একেলগে জাগে—অসীম মৰম আৰু গভীৰ অভিমান। মৰম, কাৰণ মই তাইক সঁচাকৈ ভাল পাইছিলোঁ। অভিমান, কাৰণ তাই শেষমুহূর্তলৈকে মোক সম্পূৰ্ণ সঁচা নক'লে। হয়তো তাইৰো কাৰণ আছিল, হয়তো তাই মোক ৰক্ষা কৰিব বিচাৰিছিল, কিন্তু অন্তৰত এটা দাহ ৰৈ গ’ল—যদি তাই মোক বিশ্বাস কৰি সকলো কৈ দিলেহেঁতেন, তেন্তে হয়তো কাহিনীটো বেলেগ হ’ব পাৰিলেহেঁতেন।
কিন্তু জীৱন “হয়তো”ত থমকি নাথাকে।
আজিও কেতিয়াবা নিশা বাছ চলাই থাকোঁতে, যেতিয়া বতাহে খিৰিকীৰ আইনাত বৰষুণৰ পানী মাৰে, ভাব হয় মিকু যেন ঠিক ওচৰতে থিয় হৈ আছে। সেই গছজোপাৰ তলত, সেই পথাৰৰ কাষত, একেই ধৰণে মোৰ ফালে চাই আছে। মই মনতে কওঁ—
“মিকু, তুমি যদি সেইদিনা আৰু অলপ সঁচা হৈ ক’লা হেঁতেন!”
কোনো উত্তৰ নাহে।
মাথোঁ পথ আগুৱাই থাকে।
আৰু মোৰ বুকুৰ ভিতৰত সেই শেষ দেখাখিনি অনন্তকাল ধৰি বাজি থাকে।■■■■
পিছৰ আধায় : https://www.facebook.com/share/p/1CSVqFmUrh/
